De voorlopig laatste derby tussen TOP en Fiks werd niet herinneringswaardig. Eén keer mocht Fiks voorstaan maar na die 1-0 kon de thuisploeg geen tegenstand meer bieden. De ruststand 11-18 zei al genoeg, de eindstand van 17-32 nog meer. TOP was veel beter en dat paste bij dit seizoen waarin de Sassenheimers op het kampioenschap mikken en de ploeg uit Oegstgeest zo goed als gedegradeerd is.
In die zin was de uitslag voorspelbaar; weinigen zullen echt geloofd hebben in een stunt van Fiks. Aan de andere kant: derby’s blijven derby’s en Fiks had het TOP hoe dan ook een paar keer moeilijk gemaakt in de voorgaande seizoenen. Daarom noemde Tim Dekker de partij ‘toch even billenknijpen’. Dat werd het dus niet: TOP is alleen maar sterker geworden terwijl het de afgelopen seizoenen opgeleefde Fiks weer op z’n retour is. Daarbij had de ploeg dit seizoen pech met blessures waardoor de stabiele basis ontbrak.
Dat verschil was zelden zo zichtbaar als in deze laatste ontmoeting. Een willekeurig voorbeeld vormden drie aanvallen van TOP tussen de 3-6 en 4-9 tussenstanden. TOP bouwde goed op, kon ‘herhalen’ maar had niet zo veel pogingen nodig waar Fiks tegen de sterke verdediging van TOP aanliep en de bal verspeelde zonder een redelijke kans. Het ontstane gat was toen al te groot voor Fiks om nog weer bij te kunnen komen en ook de vakwissel van Lianne van Meurs kon daar niets aan veranderen.
Wat bleef waren een paar mooie goals, zoals een van de karakteristieke schoten van Mart Hortensius of de mooie 6-12 van talent Jonas Waltmann uit een vrije bal. Bij TOP vermaakte Thimo Winter die inviel en in vijf minuten drie keer scoorde. Een minder mooi moment was er ook toen – tamelijk onbegrijpelijk bovendien bij de 11-18 stand op dat moment – Fiks-coach Auke van Gemert dermate tekeer ging tegen het toch vrij onberispelijk leidende scheidsrechtersduo Van Beel en Laban dat die laatste de gele kaart en direct daarop de rood trok.
De tweede helft kende ook geen spanning. TOP leek wel op een monsterscore af te stevenen toen het tien minuten na de hervatting al met 12-25 voorstond. Toch stokte de score na een kwartier. Het duurde dik twaalf minuten voor invaller Ivo Ridder de aanzet gaf om toch de grens van dertig te doorbreken. De laatste drie treffers vielen in de laatste minuut met als afsluiter een blufschot van Bastiaan Overwater.
“Nee, er was geen spirit bij ons”, moest Fiks-routinier Mart Hortensius bekennen. “Ik weet niet goed waar het aan lag. We hadden weer afgesproken om te gaan achterverdedigen maar daarbij maakten we ook weer fouten. Dat werkte dus niet en toen we met een punt of vier achter kwamen voelden we al dat we geen kans zouden maken. Bovendien waren we teveel met onszelf en met de scheidrechters bezig in plaats van met de wedstrijd, dat hielp ook niet erg”. Het speet de speler des te meer omdat dit volgens hem de voorlopig laatste derby tussen de twee clubs zal zijn geweest. “Wat TOP gaat doen, weet ik niet, maar ik verwacht niet dat wij snel op dit niveau gaan terugkeren. Daarom had ik het wel leuk gevonden om ondanks het komende klassenverschil te kunnen zeggen: ‘Maar wij hebben de laatste wedstrijd gewonnen’. Er blijft nog wel een doel: van KVS winnen. Degradatie gaan we niet ontlopen maar dat willen we niet als laatste.”
Tim Dekker had ondanks de grote winst een gemengd gevoel. “Ik weet niet of we tevreden moeten zijn. Het was een beetje een rare wedstrijd, ook met de lange tijd in de tweede helft dat we niet scoorden. Aan de andere kant hebben we wel makkelijk gewonnen want we waren gewoon veel beter. Vooraf waren we niet helemaal gerust: het blijft Fiks, dat altijd gemotiveerd tegen ons is en als ze bloed ruiken, kunnen ze het de tegenstander flink lastig maken want dan gaan ze ervoor. Zover hebben we het niet laten komen”.
Natuurlijk is het goed als elke wedstrijd weer materiaal oplevert om van te leren, sterker te worden. Op dit moment moet het echter maar op een ding gaan: kampioen worden. Zoals TOP tegen Fiks speelde, zit het zonder twijfel op het goede spoor in die richting.
HWH
