Het verbaasde niet dat de wedstrijd tussen Groen Geel en TOP een ander karakter kende dan de voorgaande in de League. TOP was al kampioen, de club uit Wormer kon hooguit nog een plaatsje stijgen of zakken maar alleen voor de statistiek. Misschien had TOP nog wel het meest te verliezen want de ongeslagen status opgeven tegen de nummer 7 zou niet netjes staan. Het gebeurde ook niet: TOP won met 20-23.
Een wedstrijd blijft een wedstrijd en zeker op (sub)topniveau wil een speler, een ploeg altijd winnen. De omstandigheden bepalen echter ook hoe die druk gevoeld wordt en welke extra motivatie dat oplevert. Groen Geel heeft al een paar weken weinig meer te bereiken na een seizoen waarin het zich, overeenkomstig met de kwaliteit, zonder problemen handhaafde maar waar, mede door pech, niet meer in zat. TOP stond zestien partijen onder grote druk en moest wennen aan weer eens een partij die er wat resultaat betreft weinig toe deed.
Het was in ieder geval winst dat de wedstrijd in de Zaanstreek in ieder geval zeker nog wel om aan te zien was. Er was niet gegoocheld met de opstellingen, vertrouwde namen stonden in het veld al had Mady Tims bij Groen Geel een kleine omzetting gemaakt. Het was duidelijk niet de bedoeling van de coaches om er een uitzwaaiwedstrijd van te maken.
Een andere mogelijkheid bleef de ploegen ook bespaard: een ongecontroleerde krachtmeting met een onduidelijke inzet met als gevolg onnodige blessures. Meer dan het voorkomen van het ontsporen van de partij zat er echter niet in en dat viel de teams gezien de belangen niet te verwijten. Met een beetje fantasie zou je de partij zelfs nog van enige spanning kunnen beschuldigen.
10-10 was de stand immers bij rust geweest waarbij TOP weliswaar met 5-8 had voorgestaan maawaar r Kiko Weenink de thuisploeg kort voor rust op 10-9 had geschoten waarna Frank Mostard meteen met de gelijkmaker had geantwoord. De ploegen hadden elkaar aardig in evenwicht gehouden wat nog extra onderstreept werd door het gegeven dat alle vier de vakken vijf doelpunten hadden gemaakt.
Groen Geel werkte na de rust een achterstand van vier punten (12-16) knap weg maar TOP reageerde adequaat. De thuisclub bleef wel aandringen maar de kampioen scoorde op precies de goede momenten om nog in problemen te komen. Gerben Molenaar bracht zijn ploeg vier minuten nog een keer in kansrijke positie (19-20) maar een treffer uit een mooie actie van Thimo Winter en een daaropvolgend schot van Julia Schuiling lieten Groen Geel in de laatste minuten kansloos.
Wat als Groen Geel uit een aantal aanvallen met zes, zeven schoten wél raak had geschoten. Wat als de ploeg wél de twee strafworpen had gemaakt? Het gaf aan dat er ruimte was geweest voor meer maar dat gold voor TOP net zo goed. Dat had regelmatig zijn sterke basis laten zien met gevarieerd spel maar de echte kracht had het niet nodig gehad. Toch had dat nog 23 doelpunten opgeleverd. Het was een aardig partijtje geweest en meer zat er niet in.
Ook de belangen in de laatste partij zijn beperkt. TOP kan zijn kampioenschap nog extra glans geven door het hele seizoen ongeslagen te blijven. HKC is zeker van de play-off en weet ook al dat het daarin DeetosSnel gaat ontmoeten, de ploeg die het gisteren met 26-23 versloeg. Als HKC wint, kan het nog tweede worden en daarmee het thuisvoordeel in die play-off krijgen. Waarschijnlijker dan daar alles voor in zetten, lijkt het dat HKC de laatste competitiewedstrijd als een goede training zal zien zonder daar gehavend uit te komen. Dat alles bij elkaar maakt het een wedstrijd om naar uit te kijken.
HWH
