Club nieuws

Lieve TOPpers

Na lang wikken en wegen, heb ik met pijn in m’n hart besloten om volgend seizoen mijn TOP-shirt in te ruilen voor die van Groen Geel.

Wat een verschrikkelijk moeilijke keuze was dat en dat komt door 1 ding: het familiegevoel dat een club als TOP je geeft.​ Als welpje ben ik begonnen met korfballen bij TOP. Mijn tante Petra, toen nog spelend in het eerste team, was mijn absolute voorbeeld. Dat wil ik later ook, spelen in TOP 1.

​In de D1 kreeg dat voor het eerst een beetje richting. Ik mocht mijn eerste NK gaan spelen. Twee turven hoog, vlechtjes in m’n haar en een hoop zenuwen. We werden 5e van Nederland. Dit smaakte absoluut naar meer, zeker omdat we door een 2e plaats in de competitie in een lastige poule waren ingedeeld. Thomas Tiggelman zit hier na al die jaren nog steeds over in. Ik miste in de kampioenswedstrijd een strafworp in de laatste minuut waardoor we geen kampioen werden. Maar ja, wie laat er ook een meisje van nog geen 1,10 meter een strafworp nemen op zo’n giga korf;). Tot op de dag van vandaag helpt Thomas mij wekelijks te herinneren aan die ene bal.

Gelukkig mochten we het op het veld dunnetjes over doen, maar behaalden we opnieuw een 5e plaats. Vanaf dat moment had ik het licht gezien en streefde ik, ieder jaar opnieuw, mijn doel achterna om het eerste te halen. Ook in de C1 behaalden we in de zaal het NK en na de kruisfinales op het veld mocht ik mijn eerste finale gaan spelen. Met het rugnummer van mijn tante (2) mocht ik als eerste oplopen. Iets wat op een meisje van 13 flinke indruk maakte. Helaas verloren we, maar 2 jaar later speelde ik op het NK in de zaal m’n 2e finale. Dit keer in de B1. Met m’n lokken goed vastgeplakt met haarlak, was het oplopen (onder natuurlijk hetzelfde nummer) een herhaling van zetten. Met 2 jaar extra ervaring, maar met minstens net zo veel spanning, wonnen we uiteindelijk deze finale en mochten wij ons NEDERLANDS KAMPIOEN noemen.

In 2015 mocht ik als trotse aanvoerder van de A1 in de play offs tot 3 keer toe de hand schudden van de aanvoerder van DeetosSnel A1. Een golden goal weerhield ons team uiteindelijk van een plek in Ahoy. Toch mocht ik dat jaar het speelveld van Ahoy aanraken als plotseling reserve bij de finale van TOP 1. Mijn droom die ik als meisje van 4 had, was bijna vervuld. Ik mocht het allemaal in ieder geval van heel dichtbij mee maken.

De 4 jaar erna in de selectie mocht ik minstens net zo mooie momenten meemaken. De gouden plakken van de Ziggo Dome hebben altijd een mooie plaats gehad in mijn kamer, om mij steeds maar te helpen herinneren aan mijn droom. ​ In 2018 mocht ik mijn eerste finale spelen in de hoofdmacht van TOP. Door afwezigheid van Jet mocht ik haar plaats op de Europacup vervullen in de finale tegen AKC (België). Hoe bizar dat je vriendinnetjes, je oud coaches en een heel hoop andere bekende toppers opeens een liedje met jouw naam staan te zingen. Voor mij een magisch moment dat ik nooit meer zal vergeten.

Afgelopen jaar mocht ik gelukkig nog een prijs aan mijn persoonlijke prijzenkast toevoegen. Na 8 jaar lang coachen van een jeugd ploegje, stond ik samen met Job aan het hoofd van de C1. Zij wisten de prestaties van het eerste te evenaren door de finale op het NK te halen en deze ook glansrijk te winnen. Met nóg veel meer zenuwen als toen ik dat als kind mocht doen, heb ik mijn stem langs de lijn verloren. Maar dit was het meer dan waard. Als kers op de taart kwam mijn jeugddroom eventjes uit.

Ik maakte dit seizoen, in de openingswedstrijd tegen Fortuna, mijn Korfbal League debuut in de basis. Als tijdelijke plaatsvervanger voor clubicoon Daniel Harmzen mocht ik de zaal betreden aan de hand van knuffelbeer ICE.​ Ik zag “mijn club” promoveren naar de Korfbal League. Ik zag, met mijn rood -wit geschminkte hoofd, “mijn club” voor het eerst de Ahoy finale winnen. Ik zag hoe “mijn club” het daarna moeilijk had maar er bovenop kwam en finale na finale wist te winnen.​ ​ Om mijn doel, om ooit een vaste waarde te zijn in TOP 1, te kunnen realiseren, heb ik moeten besluiten de club even te verlaten. Ik miste afgelopen jaar het plezier in het spel dat ik, sinds ik begon aan de sport, in het korfballen had. TOP heeft mij in al die jaren enorm veel succes en plezier gebracht wat ik altijd in mijn rood-witte hart met mij mee zal dragen.​

Aankomend seizoen ben ik dus niet meer zo vaak te vinden om het veld, maar wie weet kom ik ooit met een bak ervaring en plezier weer terug in het rood-wit om dit te delen met “mijn club”. Ik ben super dankbaar voor alle mensen die ik heb mogen leren kennen en alle papa’s en mama’s die hun kroost wekelijks aan mij toevertrouwden en als grote fans langs de lijn stonden. Last but not least, mijn enorme dankbaarheid voor alle energie die mijn (jeugd) coaches in mij hebben gestoken: Egbert, Esther, Hester, Stella, Charlotte, Frank, Sander, Mieke, Marieke, Ivo, Shelly, Aad, Joep , Nisha, Timon, Sander, Bregtje, Stanley en natuurlijk de staf van de selectie: BEDANKT!​ Dit is de club waar ik zo trots op ben, de club waar ik zo veel van hou!​

 

Fenna

 

 

Share