Club nieuws

KK nieuws

Het is inmiddels alweer drie jaar geleden, dat mijn vriend Frits Haan mij uitnodigde om eens een keer bij zijn nieuwe club TOP te komen kijken. Daar had ik wel oren naar en ik besloot op zijn uitnodiging in te gaan.

 

Ik nam plaats op de tribune zonder acht te slaan op de mensen om mij heen. In de tweede helft vervolgens toch maar naar een ander deel van de tribune verhuisd, omdat het mij leuker leek om de wedstrijd gade te slaan tussen de TOP-aanhang.

 

Al jarenlang heb ik trainers zien komen en gaan en bijna allemaal waren zij een groot voorstander van dynamisch korfbal, wat zij graag wilden terugzien in de wedstrijd.

Dat laatste was echter vaak geen sprake van, maar werd er toch weer teruggevallen op het bekende meer statische korfbal met een vaste rebound.

 

Maar hoewel mijn eerste wedstrijd van TOP zeker niet hun beste wedstrijd was werd het mij wel duidelijk, dat het hier wel degelijk ging om dynamisch korfbal, waarbij er enorm veel beweging zonder bal was en vaak ballen in de ruimte werden gegooid. Ook verdedigend werd er veel druk gezet. Ik was meteen gefascineerd, ook omdat ik van diverse kanten kreeg te horen, dat het beter kon en beter moest. Dat moest wat beloven voor de komende wedstrijden.

 

Ik bleef daarna terugkomen bij de thuiswedstrijden van TOP. Ik snoof de sfeer op, zat iedere keer naast andere supporters, maar altijd genoot ik van de entourage en praatte ik meteen ronduit met mijn nieuwe buurman of buurvrouw.

 

En naarmate het seizoen vorderde werd het spel inderdaad steeds beter en ging ik er steeds meer van genieten, maar voelde ik mij ook steeds meer thuis. Het kleine wereldje van het korfbal heeft iets intiems en is het enorm benaderbaar, wat mij bijzonder aantrekt.

 

Dus besloot ik mij ook voor de play-off wedstrijden op te geven. Dus ook met de bus naar LDODK, waar dat dan ook mocht liggen (ja, zo slecht was ik dus thuis in de korfballeague). Maar ondanks de toch wat lange afstand heb ik daar nooit spijt van gehad.

 

Tijdens de finale zat ik op de neutrale en dus ook stille tribune, terwijl ik aan de andere kant van de Ziggodome de supporters van TOP feest zag vieren. Daar wil ik ook volgende keer zitten beloofde ik mijzelf. En nu maar hopen dat deze volgende keer er snel komen gaat.

 

Het tweede seizoen leerde ik steeds meer mensen kennen, zowel supporters al de spelers zelf.

Gelukkig waren de play-offs nu tegen Blauw/Wit, wat voor mij min of meer een thuiswedstrijd betekende. De hal ligt op een kleine 300 meter van mijn ouderlijk huis, hoewel dit al enige tijd geleden is. In ieder geval was er toen nog niemand van de huidige TOP-selectie geboren.

 

Groot was de teleurstelling dan ook, toen ik niet werd ingeloot voorde toegangskaarten voor de Ziggodome. Maar gelukkig kwamen er nog kaarten vrij en kon ik alsnog de finale in het vak van TOP volgen en dat nog wel vanaf de eerste rij. Toen ik na afloop over de boarding wilde klimmen (mijn voetbalachtergrond blijft mij achtervolgen) werd ik tegengehouden door de beveiliging en moest ik op mijn oude dag er nog helemaal omheen lopen. Maar zie hier waar al die adrenaline goed voor is: ik kon zelfs weer rennen. Het feest was al voor de wedstrijd begonnen, maar de apotheose was na het laatste fluitsignaal. De zaal kleurde rood/wit en overal waren blije gezichten te zien.

 

Er was voor mij uiteraard geen aanleiding om dit jaar iets te veranderen ten opzichte van TOP. Ik kwam niet alleen meer naar de thuiswedstrijden, maar besloot ook naar België af te reizen om bij de finale van het EK aanwezig te mogen zijn.

 

Hoewel ik was uitgegaan van een propvolle zaal, waarin ik redelijk werd teleurgesteld, maakten de TOP-supporters er toch weer een groot feest van. Na afloop ging het nog lang door, waarna ik bijna zelf de sporthal af mocht sluiten. Maar ook hier mocht ik weer veel leuke, voor mij, nieuwe mensen ontmoeten.

 

Dit seizoen eindigden we zelfs op de eerste plek ondanks het drukke programma met "The Challenge" en het EK in België.

 

Maar des te groter was dan ook de teleurstelling, toen de eerste play-off van Fortuna werd verloren.

Maar nu moest dit dan ook worden rechtgezet in Delft, waarbij TOP zich geen nieuwe misstap kon veroorloven, wat uiteraard extra druk met zich mee brengt.

 

Als ik aankom zijn er al veel supporters van TOP aanwezig. Als later ook nog de bussen aankomen blijkt pas echt hoeveel supporters er zijn om hun club op ieder legale manier te ondersteunen.

Het is moeilijk om te zien, wie er nerveuzer zijn, de spelers of de supporters.

Bij de rust bedraagt de achterstand 2 punten. Naast mij vraagt een supporter, of ik er nog vertrouwen in heb. Ik zeg overtuigend, dat wij ons nu gaan herpakken, de schroom er afgooien, dat de schoten er nu wel in gaan en de druk verdedigend wordt opgeschroefd. Bijgelovig als ik ben wil ik niet hardop toegeven, dat mijn zogenaamde vertrouwen wel een beetje wankelt. Ik wil een rotsvast vertrouwen uitstralen, alleen weet ik niet goed waarom en tegenover wie.

 

Iedere keer als TOP scoort en hoopt het gat te kunnen dichten volgt er weer een nieuwe score van Fortuna. En bij iedere score van Fortuna wordt onze hoop wat minder. De spelers blijven ervoor vechten, maar ook hier zie je de frustratie, wanhoop en ongeloof toenemen.

 

Als uiteindelijk het laatste fluitsignaal te horen is klinkt het mij toch een beetje als een bevrijding in de oren. En dit is uiteraard niet, omdat ik niet op meer hoopte, maar omdat het mij pijn deed om de spelers zo te zien vechten in een niet meer te winnen (wed)strijd.

 

Na afloop wil ik graag zo snel mogelijk het veld op om te troosten en te proberen om enigszins het leed te verzachten, waarvan ik weet dat dit gewoonweg niet mogelijk zal zijn. Maar niets doen of weg te lopen zit ook niet in mijn aard.

 

Uiteraard baalt en rouwt iedereen op zijn eigen manier.

 

Mick heeft de meest ondankbare taak en mag de pers te woord staan.

Celeste en Jet zitten naast elkaar, weinig woorden, omdat die soms onnodig zijn en ook het verdriet en de frustratie niet kunnen weergeven. Ernaast zit een speler met zijn shirt over zijn hoofd. Aan de slijtplekken op zijn schoenen kan ik opmaken dat het Frank moet zijn. Hij is werkelijk ontroostbaar. Sanne en Barbara staan te praten met familie en/of vriendinnen, door wie zij het liefst omringd zijn. Ook Nick laat zich bijstaan door familie en vrienden, maar is altijd bereid om toch een handje te geven of een praatje te maken. Dit betekent niet dat dit op hem minder impact heeft, maar uit sociaal oogpunt maakt hij toch tijd voor anderen vrij. Maar ook wat later zie ik ook bij hem wat betraande oogjes.

Paul is inmiddels naar de kleedkamer om daar alleen te zijn met zijn verdriet. En iedere manier om het te verwerken is de juiste manier. Want iedereen weet van zichzelf, hoe hier het beste mee om te gaan. Enorm knap vind ik het dat ik wat later Celeste naast Frank zie kruipen om hem wat op te beuren. Dat geeft iets aan over de teamspirit, over je eigen verdriet heenstappen voor het verdriet van een ander.

 

Inmiddels zijn de hele staf van de selectie en de spelers van ons tweede bezig om onze TOP-spelers bij te staan, op welke manier dan ook. Als je even een stapje terug doet en het probeert te overzien heeft het eigenlijk ook wel iets moois. Iedereen was dit afgelopen seizoen weer bezig om het hoogst haalbare doel te bereiken. Nu dit niet is bereikt willen wij dit leed ook gezamenlijk dragen. Ik zie Daniël flesjes water uitdelen en wat later met bladen drank lopen om deze enorme domper samen het hoofd te bieden. De medische staf loopt wat ontredderd rond. Die heeft al heel wat pijntjes weg kunnen nemen, wat leed het hoofd kunnen bieden, maar dit leed en deze pijn valt zelfs buiten hun bereik. Hier kan men alleen maar toekijken en een schouder bieden.

 

Langzamerhand loopt de zaal leeg. Ik sta wat later nog te praten met Frits en probeer ook nog even met Jan te praten. Maar dat gaat bijna niet. Eerst was hij er voor de pers, daarna voor de spelers en nu willen veel mensen nog even met hem praten of wat wetenswaardigheden met hem delen. Jan doet het allemaal even vriendelijk, maar er is niemand die vraagt hoe het met hem zelf vraagt. En dit geldt niet alleen voor Jan, maar voor de hele staf. Iedereen cijfert zich nu weg voor de ploeg en misschien geeft dit wel aan hoe fantastisch de sfeer binnen TOP is en hoe toegewijd een ieder hierin zijn rol vervult. De eigen pijn komt wel op een later moment aan de orde.

 

Op de terugweg zit ik bij Frank in de auto. Hoewel Frank normaliter al geen prater is komt er nu helemaal geen geluid uit hem. Gelukkig ken ik Frank al geruime tijd en weet dat hij naast een enorm sociaal persoon ook een winnaar pur sang is. Hij geeft alles voor zijn sport en dan is de teleurstelling ook begrijpelijk groot. Wellicht is Frank de eerste speler bij TOP, die een spoor heeft uitgesleten in de vloer van de zaal, die is ontstaan bij zijn inmiddels befaamde inlopen.

Maar eigenlijk geldt natuurlijk voor het hele eerste team, dat dit uit pure winnaars bestaat. Alleen talent is op dit niveau bij lange na niet genoeg. Je moet er doorzettingsvermogen voor hebben, er veel tijd voor vrij maken, een ijzeren discipline hebben en jezelf kunnen wegcijferen. En dan hou je de besten van de besten over en die nemen niet genoegen met minder. Maar dit levert dan ook prachtige beelden en prestaties op.

 

Ik merk dat ikzelf ook wel teleurgesteld ben, maar niet zo erg als ik had verwacht. Ik probeer voor mijzelf te analyseren hoe dit mogelijk is.

Ik denk dat ik mij hier toch al enigszins op had voorbereid. Want bij iedere winst komt de komende nederlaag weer een stapje dichterbij. Ik wist dat dit moment een keer zou komen.

En misschien leer je zaken eerder in perspectief te zien, naarmate je ouder wordt.

 

Want er is nu eenmaal niets wat zo snel went als succes. En dan is de klap natuurlijk des te harder als het moment van onttroning dan daar is. Maar aan de andere kant heeft TOP de afgelopen jaren alles gewonnen, wat er te winnen valt. En nu kunnen wij volgend jaar in ieder geval weer uit gaan kijken om onszelf te verbeteren.

 

De prestaties van TOP van de afgelopen jaren zijn werkelijk ongeëvenaard geweest. De meeste spelers zijn vaker Nederlands kampioen geweest dan dat ik kampioen bij de voetbalamateurs van Amsterdam ben geweest. En die titels raak je nooit meer kwijt. Sommige mensen hebben drie medailles van hun Nederlands kampioenschap thuis hangen, anderen staren nog dagelijks naar hun zwemdiploma B of naar een lege wand. Er is dus zoveel reden voor onze TOPPERS om trots op te zijn.

 

Mijn moeder zei altijd: "het is maar een sport hoor."

Dat vond ik onbegrijpelijk toen ik in een zeer getalenteerde E1 zat, aangevuld met mijn persoontje.

We leken vanaf het eerste moment op het kampioenschap af te stevenen, toen opeens door een noodlottig ongeval mijn coach van nog geen 20 jaar overleed. Ik had bij hem achterop de fiets gezeten, was bij hem thuis geweest en had zo vaak een aai over mijn bol van hem gehad, dat ik mij nog regelmatig afvraag of mijn hedendaagse kaalheid daar mee te maken kan hebben.

We speelden de eerstvolgende wedstrijd meteen gelijk en wonnen daarna vaak moeizaam, maar in de beslissende wedstrijd tegen onze concurrent speelden we voor onze overleden coach. Een betere inspiratiebron hadden wij niet kunnen hebben. Onze concurrent heeft nooit een schijn van kans gehad. Onze inspiratiebron was niet zozeer meer het kampioenschap, maar om voor onze coach een mooie nalatenschap achter te laten. En toen begreep ik pas de woorden van mijn moeder. En ik denk dat dit ook te maken heeft met het in perspectief zien van zaken, waar ik eerder over sprak.

 

Ik kan concluderen dat bij mij de teleurstelling niet overheerst, maar juist de trots.

Ook dit seizoen heb ik weer prachtige wedstrijden gezien en enorm veel hoogtepunten mogen meemaken. De hoofdprijs zat er dit jaar niet in, maar mijn liefde voor de sport en voor TOP is alleen maar toegenomen.

 

En hoewel er vaak bijzonder waarderend wordt gesproken over de supporters van TOP wil ik hier wel een stapje in verder gaan. Ook de vele mensen, die uit clubliefde op enigerlei wijze bijdragen, de gehele staf, maar ook de spelers van het tweede, die altijd klaar staan om op moeilijke momenten in te vallen, maar ook zorgen voor de broodnodige support vanaf de zijlijn is onontbeerlijk.

Het is juist een samenspel van al deze factoren en al deze mensen, die van TOP zo'n mooie club maken.

 

Ik kan mij nu al verheugen op het volgende zaalseizoen. Maar ik zie u vast en zeker eerst op het veld, waar wij hopelijk van nog meer moois kunnen genieten.

 

Om in de stijl van HWH te blijven wil ik graag op dezelfde 'anonieme' wijze afsluiten.

 

KK

 

 

Share